De meeste grotere landen stelden scheepvaartroutes in om hen te helpen bij het verzamelen van de essentiële informatie die ze nodig hadden: marktprijzen van alle belangrijke grondstoffen, productievolumes, politieke en militaire actualiteit enz.
Frankrijk, Oostenrijk, Rusland, Italië en Duitsland: allemaal richtten ze verschillende scheepvaartlijnen op of subsidieerden ze die de belangrijkste handelscentra van de wereld met het moederland verbonden.
Geen van deze netwerken was echter zo uitgebreid als die van de Britten. Alleen al in Amerika hadden ze bijvoorbeeld, naast hun eigen koloniale bezittingen, 57 aanloophavens in het buitenland waar consuls of pakketagenten als postmeester optraden en regelmatig de post ophaalden/bezorgden.
Ook het mediterrane netwerk was goed georganiseerd: naast hun militaire bases in Gibraltar en Malta zorgden de Britten voor hun vitale communicatieverbindingen met India en het Verre Oosten door de lange en riskante route via de Kaap te vermijden. Ze controleerden of hadden postorganisaties op de Ionische Eilanden, Cyprus, de belangrijkste Egyptische havens zoals Alexandrië met de overlandroute van Caïro naar Suez die sinds 1835 werd gecreëerd door het Waghorn-initiatief, ze maakten allemaal deel uit van het 'wereldwijde informatieweb' van de19e eeuw. Meerdere brieven, zeer goed beschreven en uitgelegd, uitleg van markeringen, ...
